แพรรี่'s profile｡.･ღ･.☆.｡~♂[N]óИg þäÏŘ♀~...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
October 20 - -คนทุกคนย่อมมีความฝัน คนไม่มีความฝัน ก็เหมือนกับคนที่อยู่ไปวันๆ...
เพราะฉะนั้น เวลาเอ็งท้อ เอ็งก็จง นึกถึงความฝันที่ตั้งไว้ว่าอยากไปให้ถึงจุดๆนั้น
แล้วก็ทำมันเข้าไปเหอะ...ไม่มีใครตายเพราะ..การตามหาสิ่งที่เราฝันสักคน
แต่ถ้าเมื่อเดินตามหาฝันแล้ว มันกลับไม่ได้ตามที่เราฝัน ก็จงภูมิใจเถอะว่า อย่างน้อยเราได้ทำมันดีที่สุดแล้ว มันเกือบจะล้มมันเหนื่อยมันล้าเหมือนแทบขาดใจ เดินมาจนท้อไม่เจอจุดหมายปลายทางที่ฝัน จะกลับดีไหมถ้าเดินต่อไปยากเย็นขนาดนั้น ยังถามใจ ตลอดชีวิตฉันเชื่อในสิ่งที่คิด หรือมันจะเป็นอะไรที่ผิด และฉันเองที่หลงทาง ชีวิตมันต้องเดินตามหาความฝัน หกล้มคลุกคลานเท่าไหร่ มันจะไปจบที่ตรงไหน เมื่อเดินเท่าไหร่มันก็ไปไม่ถึง เดินต่อช้าๆไม่อยากปล่อยฝันให้มันหลุดมือ ที่สั่งให้ฉันไปต่อก็คือความเชื่อเท่านั้น ถ้าในวันนี้เรี่ยวแรงยังเหลือก็ยังต้องฝัน ต้องก้าวไป ตลอดชีวิตฉันเชื่อในสิ่งที่คิด แม้ไม่ว่ามันจะถูกหรือผิด จะขอทำสุดหัวใจ ชีวิตมันต้องเดินตามหาความฝัน หกล้มคลุกคลานเท่าไหร่ มันจะไปจบที่ตรงไหน แต่จะยังไงก็ต้องไปให้ถึง ที่สุดถ้ามันจะไม่คุ้ม แต่มันก็ดีที่อย่างน้อยได้จดจำว่าครั้งนึงเคยก้าวไป แค่คนที่เชื่อในความฝัน จะเหน็ดจะเหนื่อยก็ยังต้องเดินต่อไป.. September 26 คนจนผู้ยิ่งใหญ่ทรัพย์สิน ไม่มีสะสม อยู่ในสังคม ด้วยความสุขี ปริญญา ฉันไม่เคยมี ความรู้พอดี พออ่านออกเขียนได้ ไปทำงาน รับจ้างก็ทำกิน ฉันทำทุกสิ่ง ยกเว้นประจบเจ้านาย วัดคน เขาวัดกันที่น้ำลาย ลาก่อนเจ้านาย ฉันไม่ใช่ควายจนตรอก ..ไม่เคยใฝ่ฝัน เป็นโตเป็นใหญ่ ไม่มีปัจจัย ทั้งสี่ประการ แค่สัตว์เลื้อยคลาน สองข้างถนน เนื้อตัวยากจน แต่น้ำใจยิ่งใหญ่ ..ถึงยากจน ไม่มองคนเหยียนเหยียด ไม่รักแกรังเกียจ คิดเบียดเบียนใจใคร มีจน วัดใจคนไม่ได้ จนแต่รวยน้ำใจ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งความจน ..คนจน จนแต่รวยน้ำใจ ใครจะว่ายากจน คนจนผู้ยิ่งใหญ่ คนจน จนแต่รวยน้ำใจ ใครจะว่ายากจน คนจนผู้ยิ่งใหญ่ มีชีวิต ย่อมมีความลำบาก อด ๆ ยาก ๆ ดังยาชูกำลัง ความหวัง แม้ว่ายังริบหรี่ เพราะสังคมวันนี้ มันหางานการยาก ย่ำไป สมัครไป ไม่เลือกหน้า ค่าจ้างราคา ไม่สำมะคัญ ลุยควัน ลุยท่อไอเสีย มีแต่ความอ่อนเพลีย ดีกว่าเลียขากัน September 20 ชั่วเจ็ดที ดีเจ็ดหนอย่าเหิม อย่าเห่อ ทะเยอทะยาน อย่าคิดต้องการเที่ยวทำตัวเป็นหัวเรือใหญ่ ถึงระบือมีชื่อก้องฟ้า แล้วสักคราต้องล่วงลงได้ ~ ~ ~ ~ ~ @@@@@ ~ ~ ~ ~ ~ อย่าอวด อย่าโอ้ ว่าโตหรือดัง ~ ~ ~ ~ ~ @@@@@ ~ ~ ~ ~ ~ คนถึงมีความชั่วเจ็ดหน ความดีของคนมีน้อยเมื่อไหร่
อย่าเย่อ อย่าหยิ่ง อย่าทำชิงชัง May 17 ตัวเมืองแพร่อยู่ตัวเมืองแพร่ ใกล้ สภ.เมืองแพร่ คงอยู่ประมาณปีกว่าอ่ะ อยากกลับบ้าน คิดถึงพี่ๆFM95อยากฟังจังเลย แงๆ May 12 ป้าบอกให้ไปแพร่เขาบอกให้เตรียมตัวไปแพร่ได้แล้ว แพรไม่อยากไปเลย เฮ้อ
   เมื่อวานไปซีคอนมาหาซื้อรองเท้า ได้นี่มา200แน่ะไม่คุ้มกะราคาเลย
แต่ใส่เดินแล้วมันจะหลุด - - ผิดหวัง
มีคนๆนึงบอกจะซื้อให้ใหม่ จะพาไปเลี้ยงหนัง กินติมด้วย เหอะๆ
แต่ก็ขอบคุณมากๆค่ะ ไม่ไป - -*
 May 09 - -ให้น้อยกับแคน
กว่าที่จะรู้ว่าอยู่คนเดียวไม่เป็น ก็เมื่อตอนที่มีน้ำตาไหลมา
แค่คิดถึงเธอเท่านั้น ก็เกิดอาการสงสารตัวเอง วันนั้นที่ทิ้งเธอไป สุดท้ายต้องมาเหงาเอง วันนี้ขอร้องให้เธอกลับมา ให้ฉันรักเธอแก้ตัว ให้คนๆนึง
มองเขาเผื่อเอาไว้ สายตาบอกอย่างนั้น
เธอต้องการเขาไม่ต้องบอกก็พอรู้ ใกล้ชิดขนาดนั้น ลึกซึ้งเกินกว่าฉัน ต้องการเขาก็ให้หมดไปทั้งใจ ไม่ต้องเผื่อฉัน April 20 ไปบ้านย่าครั้งที่217/04/52 - 19/04/52
ก็ส่งแฟซ์ไปหา2หนุ่มว่าจะไปต่างจังหวัด
แล้วก็ส่งข้อความหาตี๋ : จะไปปากช่องนะเก็บของอยู่
ออกจากบ้านบ่าย2ถึง6โมงครึ่ง ถึงก็โทรหาหลังไมค์สงสัยพี่ตั้มรับ ก็ถามว่าที่นี่ฟังได้คลื่นอะไร
เขาก็บอกคลื่นเดิมแต่แพรฟังไม่รู้เรื่องอ่ะมันซ่า หาอยู่หลายชั่วโมง - -* สรุปอดฟังพี่2หนุ่ม
วันที่18เช้าวันเสาร์ โทรหาตี๋ แพรถึงบ้านย่าแล้วนะ : เดินมาตรงรถดาวเรืองซิอยากเห็น ออกมาให้เห็นหน่อย
ไม่เอา : แล้วตี๋ก็วางไป เหอะๆ ไม่สนใจอ่ะจะวางก็วางไปเหอะ บ้าป่าวไม่รู้ ให้เดินไปรถดาวเรือง
ไกลก็ไกลขนาดขับรถยังไกลเลย แล้วก็
ปีนขึ้นไปต้นมะปรางแต่เช้าเลยย ก่อนถึงช่วงคุณลุงวาสุ ได้ยินเสียงพี่หงัดด้วยครั้งแรก เขาพูดหน้าไมค์
แพรก็ส่งข้อความไปหวัดดี บอกว่าอยู่บนต้นมะปราง ข้างล่างฟังไม่ได้ ข้างบนผึ้งก็ตอมแพรอ่ะไม่รุ้มันตอมทำไม
หนอนแพรก็กลัว ก็ใกล้จะลง ผึ้งมันต่อยแพรอ่ะ10กว่าตัว วิ่งหนีดิ 55+มือถือทิ้งไว้บนต้นไม้ ไม่รู้ทำไมแพรถึงไม่ปวด
  แต่คนที่เคยโดนต่อยเขาปวด แต่แพรคันอ่ะ คันมากๆเลย ตอนนี้เกาจนแดง หุหุ แขนก็ถลอกไปขูดกะต้นไม้
  ขาไม่ได้ถ่ายมา 55+ แดงๆคันง่าวันอาทิตย์ที่19 ป้าใช้ไปเก็บมะปรางอีกและ แพรบอกกลัวผึ้งอ่ะ ไม่อยากจะไปเลย ไม่ไปเดี๋ยวก็โดนดุ
ทีนี้ไปกับกู๋เจตน์2คน กู๋ใช้กรรไกรยาว แพรใช้บรรไดเหล็กปีนเก็บเอา ไม่รู้ซวยอะไรนักหนาอ่ะ ตกบรรไดอีก แงๆ
  ไปหาเปลนอนกระต๊อบริมบ่อปลาหลังบ้าน มันมีเปลที่ยังไม่ได้ผูกกับเสา ก็ไปผูกเองเลยอยากนอน
ทีนี้เชือกมันใกล้ขาดแพรไม่เห็น เชือกก็หนาอ่ะเป็นพลาสติก นอนไปนานพอสมควร
ลุกไปที่อื่นกลับมานอนต่อได้ซักพักลมกำลังเย็นๆเลย เชือกมันขาดอ่ะ แงๆ เลิกนอนเลย 55+
ไม่อยากเล่าอายจริงจริ้งงง
    ไปบ้านย่าเห็นอะไรที่ไม่เคยเห็นอ่ะ มีหอยทาก กิ้งกือตัวบะเร่อ ด้วงเคยเห็นและ มันเข้ามาในบ้านเลย
 บ่าย2ก็กลับ เย็นๆแวะบ้านอาที่สมุทรปราการ
 ก็ให้พ่อไปส่งบ้านยายแก้ว เอามะปรางไปให้ยายแก้ว แต่ยายไม่อยู่เลยเขียนกระดาษว่า
ไปบ้านย่ามาเก็บมะปรางมาฝาก สงกรานต์มาก็ไม่เจอยาย คิดถึงยาย *-*
แล้วก็ไปบ้านป้าเล็ก บ้านป้าหนู บ้านยายลิ ทั้งหมด4บ้าน แล้วก็เข้าบ่ออา แล้วก็กลับพระโขนง
ตอนนี้ปวดไปหมดเลย - -* ชีช้ำ เหอะๆ
April 15 สงกราต์วันที่3ก็ไปหายายมา รดน้ำตากับยาย เขาก็ให้พร เสร็จก็มาลาดกระบัง เจอไอ้เสือถึงหน้าบ้านแล้วเชียวโดนสาดตัวเปียด เข้าบ้านเจอพ่อ งิงิ พ่อนอนน่ารักมากเลย แต่แม่ไปทำงาน
แล้วแพรก็กลับเดินมาหน้าบ้าน เสือๆมานี่หน่อย ก็ให้ขนมมันเพราะว่าทุกครั้งที่แพรมาหัวตะเข้ มันจะทักแพรตลอด ไม่มีเจอแล้วไม่เรียกแพร เสือเดินมากะผุ้ชายอีกคน ก็ไม่สาดให้ขนมเสร็จหันหลังเดินไปทางใครทางมัน หันไปอีกทีเพื่อนฝ้ายเดินตามหลังมา4คน5คน วิ่งหนีซิคะ ปรากฏว่าแพรเปียก ไปรอรถกลับพระโขนง คนเต็มถนนเลย รถติดมากๆๆๆ รถเต็มถนนเลยเขาเล่นน้ำตลอดทางอ่ะ แล้วมีคนนึงสาดน้ำ เขาก็สาดๆๆมองมาที่แพรแล้วยิ้ม เอ๊ะยังไง? กะจะปะแป้งตรงแก้มแพรอ่ะซิ แต่กระจกปิดอยู่ เลยปะกระจกแทน หุหุ เล่นน้ำไรมะรุ้มาเล่นกันกลางถนน - -* กลับมาถึงพระโขนง ข้ามสะพานมาแล้วแหละ มีผู้ชายคนนึงเข้ามาขวางแพร เดินไปอีกทางก็ตาม จะไปไหนครับ : กลับบ้าน : แล้วมันก็ปะแป้งตรงแก้มแพรเบามากแต่วงกลมหลายรอบ - -* แล้วก็พูดต่อด้วยนะ ฟันคม แพรก็ไม่พูดไร สงสัยฟันคมของมันคือแพรดุมั้ง เหอะๆ พูดไม่มีหางเสียง กลับถึงบ้าน ก็เอาจักรยานออกกะจะไปแก้แค้น เอาน้ำไปด้วยกระป๋องนึง - - ดันไม่ได้สาด มันเห็นก่อนอ่า เลยขับรถตรงเลยปล่อย2มือชนก็ชนหละว๊า แต่มันไม่ชนอะสิ 55+ พวกเพื่อนๆมันร้องอะไรกันไม่รุ้ แงๆ แพรก็ขับตรงไปอ้อมรถอีกทาง กลับมาหามันอีกบอกมันฝากไว้ก่อน มันยังวิ่งตามอีกนะ เลยเลี้ยวเข้าตลาดกลับบ้าน อาบน้ำ เอิ๊กๆ สนุกกว่าข้าวสารอีก สงกรานต์วันที่2ออกจากบ้านก็โดนเลย บอกว่าไม่ปะๆมันก็วิ่งตาม เวงเง้อ ละแทนที่จะปะข้างหน้ามันปะข้างหลัง
- - เพราะมันมาข้างหลังก็เหมือนกะจะกอดอะ เหอะๆ
แล้วก็ไปเซ็นทรัลเวิลด์แต่ไม่ได้เข้า 55+ แล้วก็ต่อรถไปอนุสาวรีย์ แล้วก็ต่อรถไปสามย่าน
ลงสามย่านไปข้าวสาร เดินดูเขาเล่นน้ำกัน เราก็เปียกด้วย คนไม่ค่อยเยอะแต่ก็พอสมควร
ช่วงๆ6โมงนะเต็มเลย ก่อนจะกลับเจอทหารเต็มเลยปิดถนน
จะกลับก็กลับไม่ได้ก็เลยไปเดินเล่นสนามหลวง เอิ๊กๆ แล้วไปไหนไม่ถูกซิแถวนี้ก็ไม่เคยมา
ก็นั่งรถมั่วๆ 55+ ย้อนไปย้อนมาอ่ะหลายครั้งมากไปแบบมั่วอ่ะคิดดู ก็ไปไหนไม่รุ้ 55+
แล้วก็ถามทางเขา เขาบอกไม่มีรถไปหรอก แล้วพี่ผู้ชายเขาบอกให้โทรไป....แล้วน้าคนนั้นก็บอก
ให้โทรไปตามที่พี่เขาบอก โทรไม่ติด น้าเขาบอกว่าอย่าไปมั่วนะลูกมันอันตราย
แล้วก็เดินไปด้วยกันเสร็จก็แยกตามทางของใครของมัน
เขาพยายามหาทางให้แพรถามคนอื่นให้ ก็ไม่มีใครรู้ ก็ขอบคุณค่ะเขา จบ
แล้วแพรก็เลยนั่งจากตรงนั้นมาลงข้าวสารอีก
จากข้าวสารไปก็วงเวียนใหญ่นู่นนนเลย แล้วก็ป้าคะ : คะลูก : รถที่ไปคลองเตยสายอะไรคะ
: สาย4สุดสาย : ขอบคุณค่ะ ช่วยซื้อขนมค่ะป้า *-*
ก็นั่งรถไปลงคลองเตย ลงคลองเตยนั่งรถต่อไปบ้านอีก ที่บ้านโทรมาบ่อยครั้งมาก น่าเบื่ออ่ะ
แพรหลงเขาก็บอกถึงไหนแล้ว แพรบอกกำลังกลับๆๆ แต่ตอนนั้นหลงอยุ่ เหอะๆ
ไม่บอกว่าหลง ไม่เอาอยากให้รู้ว่าเราไปไหนคนเดียวได้ 55+ แต่ก็โดนดุ น้าบอกทีหลังอย่าไปคนเดียว
แต่ไม่เข้าใจเราโตแล้วอ่ะ ไปไหนคนเดียวก็ได้ห่วงมากไปหรือเปล่า?
แพรไปไหนก็เอาตัวลอดได้อ่ะใครเขาจะมาจับตัวไปขาย ไม่มีร๊อกหน้าอย่างนี้
ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจผู้ใหญ่นะ รุ้ว่าห่วง แต่แค่อยากให้รุ้ว่า
[แพรโตแล้วไปไหนคนเดียวได้ หลงก็เอาตัวลอดได้ มีความกล้าพอที่จะถาม]
- ขอบคุณค่ะพี่ที่ให้เบอร์โทรศัพท์สอบถามเส้นทาง ถามถนนเปิดหรือยัง
- ขอบคุณน้าคนนั้นที่เป็นห่วงคอยช่วยเหลือ
- ขอบคุณป้าที่ขายขนมที่วงเวียนใหญ่
- ขอบคุณหลายๆคนที่คอยช่วยตอบคำถามถึงแม้จะรู้บ้าง ไม่รู้บ้าง
[รู้ซึ้งถึงน้ำใจคนไทย]
ทำยังไงนะเราถึงไปทั่วกรุงเทพได้โดยที่รู้เส้นทางเดินรถหมดทุกที่
รู้รถเมล์สายอะไรไปอะไร เฮ้อ คงอีกนาน
April 13 แงงงง สงกรานต์วันที่1มือถือตกถังน้ำอ่ะ ตื่นเต้นๆๆ 55+ เวนกรรมจริงๆซื้อเมื่อเดือนที่แล้วเอง ซวยอะไรอย่างนี้
ดันไปกดเปิดเครื่องอีก ไม่รู้จะช๊อตป่าว อีก1อาทิตย์เปิดเครื่องไม่ติดก็ไม่รู้จะทำไงและรอซื้อใหม่
ทิ้งมันไว้ถังข้าวสาร - -*
เออแพรกะจะไปข้าวสารแต่วันนี้ไม่ได้ไป เช้าจะไปวัดโพธิ์นั่งรถไปกะน้องและ
น้าโทรมาบอกให้กลับบ้าน อยู่ช่วงอันตราย เซงเลย ยังไปไม่ถึงที่ - -*
ก็มะได้เล่นน้ำที่ไหน โดนหนุ่มปะแป้งด้วย งิงิ ปะภาษาอะไรไม่รุ้
หลอกแต๊ะอั๋งมั้ง ปะแก้มมาถึงคอเลยงะ ตาบ้านิ หุหุ
ทั่วทิศไทย เพลิงพลาญ สงกรานต์เหงา ไทยจะฆ่าไทย ก็เพราะใจ มันมัวเมา วิปโยค โศกเศร้า (เพราะ)เขาคนเดียว… April 12 เบื่อบ้านเมืองวุ่นวาย เมื่อวานได้กางเกงมา2ตัว สีขาวกะสีแดง- -* มันแนวดีชอบ หรือมันลาวไม่รู้ 55+
ลาวชั่งมัน ใส่ไปละด้วยกะเสื้อตัวนี้ ชอบใส่เสื้อตัวนี้มะรุ้เป็นไร แขนเสื้อมันเท่ดี
   เสื้อแดง
ไม่อยากจะพูดเบื่อพวกนี้ มะรุ้จะด่ายังไง สร้างความวุ่นวายให้บ้านเมือง
April 11 - -มีเพียงความเดียวดายกับใจเรา ดวงเดิมๆกับฝันวันเก่าๆ กับเหงาที่ไม่จางไป มีเพียงดวงดารากับจันทราที่ลอยไป ที่รักเราอยู่ห่าง อ้างว้างเริ่มเกาะกินใจ อยู่ไหน ไม่เห็นเธอมานานแล้ว คิดถึงกันบ้างไหม อยากเห็นหน้าเธออีกสักครั้งหนึ่ง หวั่นไหวทุกครั้งที่ใจคิดถึง มันทนไม่ค่อยไหว เมื่อมองไปเห็น หน้าเธออยู่บนฟ้านั่น..
ฉันเองไม่กล้าพอ ไปคิดคู่เธออย่างนั้น ขอเพียงได้พูดกัน แค่นั้นถ้าเธอจะให้ ฉันมีก็แค่ใจ จะสู้อะไรกับเขา เดี๋ยวใครจะว่าเอา ว่าคิดอะไรเกินตัว ฉันไม่ดีพอที่จะเป็น เป็นได้เหมือนดั่งเธอหวัง ฉันไม่ต้องการให้รักเธอพัง ชีวิตยังอีกตั้งไกล ฉันไม่ดีฉันโง่จะตาย วันนี้เธออาจทนไหว ฉันไม่ดีฉันเซ่อจะตาย ไปรักคนอื่นดีกว่า ไม่ใช่ ไม่รักเธอ แต่ฉันควรทำอย่างนี้ ขอเป็นแค่เพื่อนที่ดี เท่านี้ที่กล้าจะให้ ทั้งตัวและหัวใจ ฉันก็มีเธอเท่านั้น ขอเพียงเท่านี้ แล้วกัน เก็บไว้ในใจก็พอ .. April 01 สบ๊ายสบายตอนเช้าๆของวันนี้ พุธที่1/4/52 ตื่น6โมงลมเย็นเหมือนหน้าหนาว
เดินไปหลังบ้านชั้น3ได้ยินเสียงนกเสียงไก่ เห็นต้นไม้หลังบ้านหลายๆต้น
มันก็สดชื่นทุกวันแหละ แต่ว่าแค่วันนี้ลมเย็นผิดปกติ มันมีพายุมั้งได้ยินข่าวจากวิทยุ
อืม...วันนี้ก็ไม่ได้ทำงานอีก วันที่3และ หุหุ สบาย แต่ไม่มีไรทำ นอนเล่นซะงั้น
. . .เก็บอยู่ในใจเสมอ. . .
เหอะๆ
ได้ฟังแล้วชื่นใจ ได้ยินแล้วหายเหนื่อย |
|
|
